අවුරුදු 03යි! පෝස්ටු 100යි! ඔබ නිසයි සකි... Salute You

          අදට නෙමෙයි, 2012 දෙසැම්බර් 21 වෙනිදට දැන් ඔය ලෝක විනාශය වෙනවයි කිව දවස වෙද්දි මගෙ බ්ලොගියට අවුරැදු තුනයි හරියටම. එදාම පෝස්ටුවක් ලිවේ නැත්තේ මොකෝ කියනව නම්, මට නිකමට හිතුනා එහෙම පෝස්ටුවක් ලියලා දාලා බැරි වෙලාවත් ලෝකෙ විනාශ වුනොත්වත් කාට කියවන්නද ඉතින් කියලා හිතුනා. : D නෑ නෑ ඇත්තම කියනව නම් ඒ දවස් වෙද්දි උණ ගැනිලා උන්නේ හොඳටෝම. දැන් හොඳ වුන ගමන් තමයි මේ පෝස්ටුව දාන්නේ. ඉතින් මේ බ්ලොගියේ ඉතිහාසෙට කෙලින්ම එන්නම්.
                 රතීගෙ දිනපොතේ ඉතිහාසය කියනවනම් මමත් යුනිකෝඩ් ගැන දැනගත්තා විතරයි ඒ කාල වකවානුව වෙද්දි. කැමති කෙනෙකුට බලන්න පුලුවන් මම මගේ පලමු පෝස්ටුව කියලා මොකක්ද ලියලා තියෙන්නේ සහ යුනිකෝඩ් හරියට වින්‍යාස ගත වෙලා නැතිකමෙන් හා  අකුරැ පිහිටල තියෙන විදිහෙන් මගෙ ඒ කාලේ මේ බ්ලොග් කලාව පිලිබඳව තිබුන දැනීමේ හොඳකම. ඊට පස්සේ අවුරැද්දෙත්  ටිකක් දුර යනකල් මට හුරු වෙන්න බැරි වුනා මේ  සිංහල යුනිකෝඩ්වලට.(මොකද ඒ කාලෙදි හොරාට සිංහල කොට කොට හිටියේ අර A අකුරට අ යන්න එන කන්වර්ටර් එකක. ඇත්තමයි බ්ලොගියෙන් මට ලැබුනු ලොකුම දෙයක් තමයි විජේසේකර ෆොන්ට් ස්ටයිල් එකට මාරැ වීමට ලැබීමත්) ඒ වගේම ඒ කාලෙදි  බ්ලොගින් ගැනවත් නිට්ටාවටම දෙයක් දැනන් උන්නේ නෑ. මේක මේ පම්පෝරි පොස්ට් එකක් එහෙම නෙවෙයි ඕං.  මගේ බ්ලොග් කලාවේ ලොකු ටාගට් නම් තිබුනේ නෑ. අනික තමා මම බ්ලොගිය පටන් ගත්තේ අහවල් කාරණාවකට යැයි මුලින්ම කිසිම අරමුණක්වත් තිබුනේ නැ. ඔහේ ටිකක් ලියාගෙන යද්දි හොඳ දෙයක්, පවතින දෙයක්, මතක හිටින වෙනස්ම දෙයක් කරන්නයි මට ඕනෙ වුනේ. මම හිතන්නේ ඒ හරිය යම් තාක් දුරකට හරි සාර්ථක වෙන්න ඇති ඒ කාලේ හැටියට. සමහර අය ඔය වල්පල් බ්ලොග් වලට දෝස්මුරේ දානවනේ. මම නම් කියන්නේ ඒක වැරදියි. ඊයෙ උදේ කෙල්ල හම්බෙන්න ගිය ගමනයි, එයැයිත් එක්ක කතා  කරපුවයි,  පෙරේදා  ගිය පික්නික් එකයි, ළඟදී ගත්ත වාහනේ ගැනයි   හැම මගුලම බ්ලොග් වල ලියන්නේ මොකටද  කියලා සමහරු නානාප්‍රකාර කතා කියනවා. ඒ මොන දේක වුනත් වල්පල් වුනත් ගන්න දෙයක්, ජිවිතේට එකතු කරගත හැකි යමක් තියේ නම් , හිතන්න දෙයක් තියේ නම් අවුලක් නෑ කියලයි මට හිතෙන්නේ. මොකද මම වුනත්  පට්ට වැඩකට නෑ කියලා හිතෙන පෝස්ටු කියවපුවාම අන්තිමේට තේරෙනවා  යටින් ලොකු පණිවුඩයක් කියලා තියෙනවා කියලා. තවත් සමහර පෝස්ට් වලින් අත්දැකීම් බෙදා ගන්න ලැබෙනවා.  තවත් සමහරකට ලැබිලා තියෙන කමෙන්ටු කියෙව්වාම ඒ පෝස්ටුව කියෙව්වටත් වඩා දැනුමක්, අත්දැකීම් සමුදායක් ජීවිතේට එකතු කර ගන්න පුලුවන් වෙනවා. මම අත් දැකලා තියෙනවා ඒ දේවල්. හිතේ තියෙන දේවල් එළියට දැම්මම තමන්ගේ හිත හරි ටිකක් සැහැල්ලු වෙනවනේ. ඔය හැම දේකින්ම ඉතින් අළුතෙන් දෙයක් එකතු කරගන්න දෙයක් ඇත්තටම තියෙනවා කියන එක මගේ මතයයි.  බ්ලොග් එකක් කියන්නේ සාමුහික අත්දැකීමක් .

              මම මේ බ්ලොග් එක පටන් ගත්තේ අහවල් කාරණාවක් උදෙසා කියලා නිශ්චිත අරමුණකින් නෙවෙයි.  නමුත් Technical ලිපි ලියන්න ගත්තේ කියවන අයට මොකක් හරි වැදගත් දෙයක් දියයුතුයි කියලා හිතලයි. ඒ නිසා මම කල්පනා කලා ඔය තාක්ෂණික ලිපි වැඩි හරියක් මෙයට එකතු කරන්න. මගෙ බ්ලොගියේ නිතිය තමයි කැමති ඕන කෙනෙක් කොපි කරගෙන ගියාට අරෝවක් නැ මගෙන්. ඉස්සරහට තාක්ෂණික පැත්තෙන් අලුත් දේවල් තවත් ගේන්නයි බලාපොරොත්තුව. ඇවිල්ලා කියවලා ඕනෙනම් අරගෙන යන්න නෙව තියෙන්නේ. මම දන්නෙත් චුට්ටයිනේ. ඒත්  තව කාට හරිත් ඒ චුට්ට කොයි වෙලාවකදි හරි වැදගත් වෙයි,  ඒ බෙදලා දෙන දෙයින් තව කවුරු හරි වැඩක් ගනී කියලා තමයි මොනවා හරි දෙයක් දෙන්න හිතුවේ. කවුරැ හරි මේවා කියවලා දැනගෙන ඉගෙන ගන්නව නම් ඒක තමයි මගේ සතුට. ඒ අහිංසක අව්‍යාජ සතුට වෙන මොන ක්‍රමේකින් වත් ලබාගන්න බෑ.සිරාවටම කවුරු හරි කිවොත් කමෙන්ට් එකකින් හරි මතක් කලොත් උඹෙනුත් ටිකක් දැනගත්තා කියලා හිතට සතුටුයි නෙව. පහුගිය අවුරැදු තුනටම මගෙ අතින් ලියවිලා තියෙන්නේ පෝස්ටු 100 ක් විතර.  ඒ ගැන නම් ටිකක් විතර දුකයි. ඔන්න ඔහෙ කමක් නෑ හිමින් ගමන ගියාවේ කියලා මමත් ඔහෙ පුලු පුලුවන් විදිහට ලියනවා. ඉඩක් ලැබෙන්නත් එපැයි ඉතින් ඒකටත්.  ඉතින් මේ වෙනකල් ලියපු පෝස්ට් සියයට මට ලැබිලා තියෙන ප්‍රතිචාර දිහා බලලා මම අවංකව තෘප්තිමත්. Followers ලා 100 කටත් ඩිංගිත්තක් වැඩියෙන්. කමෙන්ට්ස් 400 ක් විතර. ඒ කමෙන්ට් අතරේ මම දාපුවත් තියෙනවා බාගෙට බාගයක් විතරම හොඳේ. තව Page Views 60000 ක් පැනලා.  මේ ඉලක්කම් ලොකු ඒවා නෙවෙයි වුනත් ඒකට කමක් නෑ. කවදක හරි කාට හරි කියවන්න යමක් ඉතුරැ වෙලා ඇති මෙතන. 

                    මොනව නැතත් සාමාන්‍ය ජිවිතේදි ප්‍රශ්නයක් ආවමත්  ඒක කියන්න කෙනෙක් නැතිව වෙලා ඉන්න වෙලාවක , ජීවිතේ එපා වෙලා  හිතේ සතුට නැති වුණාම , අඬන්න කලියෙන් කාටත් ඇවිත් යන්න තියෙන්නේ තමන්ගෙ දුක සහ සතුට බෙදාගන්න තියෙන එකම තැන තමයි බ්ලොග් කලාව.  අන්තිමට බලන්න ඉතිරි වෙන්නේ පස්සේ කාලෙක හරි එකම තැනයි. මාව ෆලෝව් කරලා, කමෙන්ට් වලින් මට දිරිය දීලා රතීව කියවපු  නිහඬ බ්ලොග් කියවන්නෝ හැමෝටම ස්තූතියි . අපි ගොඩක් දෙනා විවිධ කාලවලදි  විවිධාකාර වගකීම් වලින් මිරිකෙනවා . හැමදම බ්ලොග් එකට ආව ගිය අයටත් ඉඳලා හිටලා හරි ඇවිත් යන්න හරි වෙන්නේ අන්න ඒ විවිධ හේතුන් නිසා .සමහරු මුල ඉඳන්ම තවමත් අත්වැදල් බැඳන්  ඉන්නවා . ඒ අතරෙම  අලුතින් අයත් එකතු වෙනවා . හැම පෝස්ටුවම කියවලා , නොතේරැණත් මෙලෝ රහක් නැ කියලා හරි කමෙන්ට් කරලා යන පිරිසකුත් ඉන්නවා. තවත් අයට හැමදාම කියෙව්වත් කමෙන්ට් කරන්න වෙන්නේ ඉඳහිට .  ඒවගේම තවත්  විශාල පිරිසක් ඉන්නවා කියවලා විතරක් යන . දවස ගානේ ඇවිදිල්ලා තමන්ගේ කනෙක්ෂන් එකත් අවුල් වෙවි තියෙද්දි අමාරුවෙන් හරි  කමෙන්ට් එකක් දාලා වටිනා කාලෙන් තත්පර කිහිපයක් මට වෙන්කරලා කමෙන්ට් කරන හැමෝමත් ඇතුලුව මේ  ඒ හැමෝම මට එක වගේ වටිනවා . කීව නොකීව හැමෝටම ස්තූතියි. එදා ඉඳන් අද වෙනකම් කොතරම් නම් අය ඇවිත් යන්න ඇත්ද. ඒ හරියට අපේ ජීවිතේට වෙනව වගෙයි.    ඉතිං මේ බ්ලොග් අවකාශෙ ඇතුලෙ තවත් එක් කුඩා චරිතයක් වන මට,  මගේ පුද්ගලික මිතුරන් කැල, බ්ලොග් අවකාශේ නිසා අඳුන ගත්තු මිතුරන් කැල,  සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ගේ සංසදයේ කට්ටිය, ලාංකික සිතුවිලි  අඩවියේ කට්ටිය, කොත්තු අඩවියේ අය, එකතුව හා හත්මාලුව යන සින්ඩි  මෙන්මත් හැමදා කමෙන්ට්ස් මඟින් මාව දිරිමත් කරන මේ බ්ලොග් එක කියවන ඔබ සැම ආදී වශයෙන් නම් වශයෙන් නොවුනත් උදව් උපකාර කරපු හා මාව දිරිමත් කල මෙන්ම වචනෙකින් හරි උදව් කරපු හැමෝටම හුඟාක් පින්. ඒ වගේම  වැරදිල අඩුපාඩු  පෙන්නලා දිලා මාව නිවැරදි කරපු  අයටත් හුඟාක්ම ස්තූතියි. නම් වශයෙන් කියන්න තරම් වැදගත් සුවිශේෂී කීපදෙනෙක් හිටියත් කියන්නයි කියල හදලා  කිපවිටක්ම ආයේ මකල දැම්මේ කියන්න අමතක වුන කෙනෙක් වුනොත් හිටියොත් එයාගෙ හිත රිදෙයි කියලා.  දවසක අපි හැමෝම හම්බවේවි .එදාට මම මූණටම මුණගැහිලා ස්තූතියි කියන්නම් හැමෝටම..!

ඉතින් එතකම් මේ සැලියුට් එක ඔබටයි !

අපි ඉතින් ගම් වල දෙණියේ පැන පැන ඉඳලා කොලඹ ආව කියලා වෙනසක්  වෙලා නෑ ලෙන්ගතුකමේ. ගමේ ගෙදරකට කෙනෙක් අත් දෙක වන වනා හිස් අතින් ආවත් බත් කටක් හරි කහට කෝප්පයක් හරි අඩුම වශයෙන් බුලත් විඩක් හරි නොදී යවන්නේ නෑ නෙවැ. ඔන්න එහෙනම් මං ගානෙ කට්ටියටම පුංචි පහේ සාදයක්. කේක්ද, විස්කෝතුද, තව ඔය නානාප්‍රකාර එව්වා  එහෙම නම් දෙන් නෑ ඕං. මොකද මේක හොඳටම සාම්ප්‍රදායික විදිහට සමරන්නයි මගෙ අදහස. කවුරැ කවුරැත් හොඳට කාලා බීලා බඩ කට පුරවගෙන මිසක් හිස් අතින් එහෙම යන්නෙ නෑ ඔන්න...

ආ....තව පොඩ්ඩෙන් අමතක වෙනවා. ඔබ සැමට සුබ නත්තලක් සහ එලඹෙන වසර කිරියෙන් පැනියෙන් ඉතිරෙන සුබම සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවායි මගෙන් ආසිරි… මේ අවුරැද්දෙත් වැඩි වැඩියෙන් කියවන්න ලියන්න ලැබේවා…. !